Preparaty na wykwity solne i saletrę na ścianach

Czym są wykwity i skąd biorą się w murze

Białe naloty na cegle, klinkierze, betonie i tynku to sole mineralne – chlorki, siarczany i azotany – które migrują z zaprawy i z podłoża wraz z wodą. Gdy woda odparowuje na powierzchni, sól zostaje na zewnątrz w postaci krystalicznego osadu.

Kluczowy wniosek dla wykonawcy: wykwit jest objawem, a nie samą chorobą. Dopóki do muru dostaje się woda, sól będzie wychodzić dalej – niezależnie od tego, ile razy powierzchnia zostanie zmyta.

Wykwit solny a saletra — to nie to samo

Tableau à reproduire dans la page :

Preparaty na wykwity solne: dwa produkty, dwa zadania

SCALP ANTI-SALPÊTRE jest przeznaczony do eliminacji wykwitów azotanowych i do przygotowania powierzchni pod dalsze prace – renowację, malowanie lub tapetowanie.

SCALP NDS 72 służy do usuwania wykwitów solnych oraz do neutralizacji pozostałości alkalicznych po czyszczeniu lub po usuwaniu powłok. Działa na podłożach porowatych i przygotowuje je pod farby i tynki.

Uzupełnieniem z sąsiedniej kategorii jest SCALP SOL'NET – skoncentrowany preparat do usuwania mleczka cementowego, pozostałości zapraw oraz wykwitów i saletry.

Dlaczego nalot wraca po pomalowaniu ściany

To najczęstsza sytuacja, z jaką spotykają się zarządcy nieruchomości i wykonawcy. Farba nałożona na mur z aktywnym transportem soli działa jak korek: woda nadal dochodzi do powierzchni, ale nie może odparować.

Sól krystalizuje wtedy pod powłoką, a rosnące kryształy odrywają ją od podłoża. Efektem są pęcherze, łuszczenie i odpadające płaty – zwykle w ciągu jednego lub dwóch sezonów.

Ta sama zasada dotyczy tynków cienkowarstwowych i powłok o niskiej paroprzepuszczalności. Dlatego przy wykwitach kolejność prac ma większe znaczenie niż wybór konkretnego materiału wykończeniowego.

Prawidłowa kolejność prac

1. Diagnoza źródła wilgoci: izolacja pozioma i pionowa, stan rynien i obróbek blacharskich, poziom gruntu przy ścianie, ewentualne nieszczelności instalacji.
2. Mechaniczne usunięcie luźnego osadu na sucho, bez wody.
3. Zastosowanie preparatu przeznaczonego do usuwania wykwitów, zgodnie z jego kartą techniczną.
4. Neutralizacja pozostałości i pełne wyschnięcie podłoża.
5. Zabezpieczenie podłoża, jeśli wymaga tego rodzaj materiału i ekspozycja.
6. Wykończenie materiałem o odpowiedniej paroprzepuszczalności.

Punkt pierwszy jest tym, który najczęściej się pomija – i tym, który decyduje o trwałości efektu. Usunięcie wykwitu bez ograniczenia dopływu wody to zabieg o żywotności jednego sezonu.

Czego nie robić

• Nie zmywaj osadu wodą pod ciśnieniem jako pierwszego kroku – wprowadzasz sól z powrotem w strukturę muru.
• Nie maluj, dopóki podłoże nie jest suche i pozbawione soli.
• Nie stosuj powłok szczelnych na murze z aktywnym transportem wilgoci.
• Nie skrob klinkieru narzędziami metalowymi – rysy pozostaną widoczne na stałe.
• Nie zakładaj, że jednorazowy zabieg wystarczy, jeśli nie zajęto się źródłem wody.

Najczęściej zadawane pytania

Czy wykwity zagrażają konstrukcji?

Sam osad na powierzchni jest przede wszystkim problemem estetycznym. Groźniejsza jest krystalizacja soli wewnątrz materiału, która z czasem narusza strukturę cegły, zaprawy lub tynku. Uporczywe wykwity warto więc traktować jako sygnał ostrzegawczy o problemie z wilgocią.

Wykwit na nowej elewacji – czy to wada wykonania?

Na świeżym murze wykwit pierwotny pojawia się często i zwykle ustępuje po pierwszym sezonie. Jeśli utrzymuje się dłużej lub wraca co roku, sprawdź izolację oraz sposób odprowadzania wody z dachu i z terenu.

Kiedy wykonać zabieg?

W okresie ciepłym i suchym, gdy mur ma szansę wyschnąć – w polskich warunkach zwykle od maja do września. Zabieg na wilgotnym, zimnym murze nie da trwałego efektu.

Ile razy trzeba powtórzyć zabieg?

Zależy od ilości soli zgromadzonej w murze i od tego, czy udało się ograniczyć dopływ wody. Przy silnie zasolonych, starych murach zabieg bywa powtarzany w kolejnych sezonach.